Usłyszeć siebie.

To samo światło, różne obrazy — metafora tego, jak to, co przeżywamy w sobie, nadaje barwy naszemu doświadczeniu życia.

Była we mnie tęsknota. Za sobą. Choć wtedy jeszcze nie umiałam jej tak nazwać.

Z czasem zaczęłam coraz wyraźniej słyszeć-czuć siebie. Również w niepewności, w emocjach, w chwilach, których nie potrafiłam wyjaśnić. Pozwalałam sobie być z tym, co przychodziło. Powoli odnajdywałam w sobie miejsce na każdą swoją odsłonę.

Kiedyś uważałam się za nadzwyczajną. Dziś uśmiecham się do tego, bo czuję swoją wyjątkowość, a jednocześnie jestem tak zwyczajna.

Mam rodzinę, dzieci i swoją pracę. Lubię ludzi — bliskich i tych, których dopiero spotykam. Lubię spacery z psem, ciepły kubek w dłoniach i wieczory z filmem, który mnie rozśmiesza, wzrusza albo zostawia z pytaniem. Wracam do swoich pasji, podróżuję, zatrzymuję się blisko natury. Wchodząc w nowe miejsca i doświadczenia, z ciekawością odkrywam też kolejne odsłony siebie. Jest we mnie miejsce na to wszystko.

Bywam pośród ludzi i lubię pobyć sama. Czasem zatrzymuję się tylko na kilka głębokich, uważnych oddechów.

I właśnie takie życie odczuwam jako nadzwyczajne. Magiczne.

W cieple kubka trzymanego w dłoniach. W powietrzu na twarzy podczas spaceru. W czyjejś bliskości. W ciszy, w której dobrze mi ze sobą. Te drobne chwile mają dla mnie głębię. Czuję, że jestem w swoim życiu — obecna, blisko siebie.

Doświadczyłam silnego połączenia z Istotą, którą naprawdę jestem. Swojej mocy, lekkości, spokoju. Akceptacji całej różnorodności we mnie. To z tego miejsca patrzę, słyszę-czuję i spotykam się z drugim człowiekiem.

Dziś wiem, że każdy może dać tyle, ile sam w sobie doświadczył. Tym, czym ja mogę się podzielić, jest również moja obecność.

Czasem ktoś ma już dość szukania, kolejnych odpowiedzi i starania się, żeby wreszcie było dobrze. Przychodzi ze zmęczeniem, z pytaniem albo po prostu z potrzebą pobycia razem. Możemy rozmawiać. Możemy przez chwilę pomilczeć. Jest miejsce na oddech i na to, co właśnie jest.

W swojej akceptacji, lekkości i spokoju jestem obecna. Z tej obecności wyrastają moje spotkania — z ciekawości drugiego człowieka i gotowości, by być przy nim bez pośpiechu.

Wnoszę perspektywę, która wyrosła z mojego doświadczenia. Zaprasza ona do spojrzenia głębiej, do słyszenia-czucia tego, co odsłania się w Tobie. Do własnego „wiedzenia” — rozpoznania, które przychodzi od środka.

To moje „zza kulis”. Miejsce, z którego spotykam siebie i Ciebie. Codzienność, którą czuję głęboko. Zwyczajność, w której odkrywam magię. I przestrzeń, w której możesz spotkać również siebie.

Z tej drogi powstało „Usłyszeć siebie”. Nadal jestem w ruchu, nadal odkrywam. Dziś widzę i czuję tyle, ile mogę. Jutro mogę doświadczyć inaczej.

Kiedyś, jak wielu z nas, czułam się niepełna — jak zębatka czekająca na drugą, której zęby idealnie wpasują się w moje szczeliny. Wierzyłam, że to, co przyjdzie z zewnątrz, dopełni mnie i pozwoli poczuć się całością. Gdy odkryłam, kim naprawdę Jestem, poczułam, że ta całość już jest we mnie. Bliski stał mi się obraz pierścienia — jakby zębatki nałożyły się na siebie, tworząc pełne koło, w którym każda moja odsłona ma swoje miejsce. Z tej kompletności spotykam dziś świat. Ludzie, bliskość, podróże i doświadczenia są wspaniałym dodatkiem do pełni, którą czuję w sobie. Mogę się nimi cieszyć, pozostając cała również wtedy, gdy jestem po prostu ze sobą.

A ten moment jest wystarczający, bo idealny.